De spaarloonregeling is bedoeld om het sparen door werknemers fiscaal aantrekkelijk te maken. Het vrij te sparen bedrag wordt van het belastbaar inkomen afgetrokken. Volgens sommigen is de regeling overbodig omdat er in Nederland al veel te veel wordt gespaard. We hebben immers een overschot van € 40 miljard op onze betalingsbalans. Maar dat is een te vlotte conclusie. Het overschot wil zeggen dat we meer sparen dan investeren.

We zouden misschien niet minder moeten sparen, maar meer moeten investeren. De echte spaarders in Nederland zijn immers niet de gezinnen, maar de bedrijven. Nederlandse gezinnen sparen weliswaar meer dan Britten en Amerikanen, maar minder dan Duitsers, Zwitsers, Oostenrijkers en Belgen. Bovendien zijn de meeste gezinsbesparingen gedwongen besparingen, in de vorm van pensioenpremies. De vrije gezinsbesparingen zijn jaren achtereen negatief geweest en ook nu bedragen ze niet meer dan 2% van het beschikbaar inkomen. Met dat te veel sparen valt het dus nog wel mee.

Het plotseling vrijgeven van het spaarloon, dat normaal vier jaar vast op een aparte rekening moet staan, is bedoeld om mensen meer te laten besteden en zo de economie te stimuleren. Vreemde reden. Het hoogste doel in een economie is niet dat er hier en nu zo veel mogelijk gespendeerd wordt, opdat ons bruto binnenlands product dit jaar een beetje extra omhooggaat. De bedoeling is dat er een balans is tussen sparen en besteden, tussen consumeren nu en investeren voor de toekomst. Tegenwoordig behoort ook duurzaamheid tot de doelstellingen.

De vorige keer dat het spaarloon ook voortijdig werd vrijgegeven, in 2005, werd maar 15% van de vrijkomende middelen daadwerkelijk besteed. Als dat nu weer gebeurt, is het effect op de economie verwaarloosbaar klein: de economie groeit dan met 0,1% extra. Dit geringe effect weegt niet op tegen de onbillijkheid van de maatregel tegenover al die Nederlanders die niet van de spaarloonregeling gebruik kunnen maken of hebben willen maken. De ongeveer 2 miljoen werknemers die wel aan de regeling meedoen, behouden hun belastingvoordeel, maar hoeven zich niet meer aan de regel van vier jaar vast te houden. De anderen, die geen werknemer zijn maar voor wie sparen ook goed is, of die wel werknemer zijn maar voor wie vier jaar vast te lang was, hebben geen belastingvoordeel genoten.

Als de Kamer zo nodig wat had willen doen, had het de spaarloonregeling helemaal moeten afschaffen. Schone taak voor de nieuwe generatie volksvertegenwoordigers.

Maak een einde aan al die regelingen, waarmee u iets wil bevorderen of tegengaan, en die het leven voor de burger zelf én de fiscus nodeloos gecompliceerd maken. Hou op met dat rondpompen van geld. Laat de gedachte varen dat u met uw duw- en trekwerk het gedrag van mensen in de goede richting kunt sturen, zeker als u eigenlijk niet eens weet wat de goede richting is. Onze maatschappij is helemaal niet zo ingewikkeld, maar door onze volksvertegenwoordigers wel ingewikkeld gemaakt.